الهي وربي من لي غيرك

بدترین وخطرناکترین جملات این است ((همه اینجورند))تولستوی

یا چنان نمای که هستی یا چنان باش که بنمای بایزید بسطامی

خداوند ازادی را افرید وبشر ندگی رااندره شینه

عشق عینک سبزی است که انسان با ان کاه را یونجه میبیندمارک تواین

خدا چه بچه نازی الهی واسه مادرت خدا حفظت کنه کوچلو

 گل کردخار خار شب بی قراریم

تاشد هزار پاره دل از یک نگاه تو

 دیدم هزار چشم در ایینه کاری ام

 گر من به شوق دیدنت از خویش میروم

از خویش میروم که تو با خود بیاری ام

روز میلاد اقای ها را جشن میگیرد

 وبهار

 روی هر شاخه کنار هر برگ شمع روشن کرده است

همه چلچله ها برگشتند وطراوت را فریاد زدند

کوچه یکپارچه اواز شده است ودرخت گیلاس

خدیه  جشن اقاقی را گل به دامن کرده است

باز کن پنجره را ای دوست

هیچ یادت هست

 که زمین را عطشی وحشی سوخت؟

 برگ ها پژمردند ؟

تشنگی با جگر خاک چه کرد

هیچ یادت هست؟

 توی تاریکی شب های بلند

 سیلی سرما با تاک چه کرد؟

 با سر وسینه ی گل های سپید

نیمه شب باد غضبناک چه کرد؟

 هیچ یادت هست

حالیا معجزه باران را باور کن

 وسخاوت را درچشم چمن زار ببین

 ومحبت را در روح نسیم

که در این کوچه تنگ

با همین دست تهی

روز میلاد  اقاقی ها را

جشن میگرد

 خاک جان یافته است

  تو چرا سنگ شدی

 تو چرا این همه دلتنگ شدی ؟

باز کن پنجره را تو چرا این همه دلتنگ شدی ؟

 باز کن پنجر ه را

وبهاران را باور کن

کوه ها چه بلند!

در گلستانه چه بوی علفی می امد

من در این ابادی پی چیزی میگشتم

پی خوابی شاید پی نوری ریگی لبخندی

پی باغی که دران دست ها گل بدهند

 شاید هم پی نیلوفر زیبای خرد می گشتم

پشت تبریزی ها

غفلت پاکی بود صدایم میزد

پای نیزار ماندم باد میامد گوش دادم

 چه کسی پنهان است ایا حرف میزد با من

سوسماری لغزید راه افتادم

................

اری تا شقایق هست زندگی باید کرد

در دلم چیزی هست مثل یک بیشه نور مثل خواب دم صبح

وچنان بی تابم که دلم میخواهد

بدوم تا بن دشت بروم سر کوه

 دورها اوایی است که مرا میخواند

ای ستاره ای ستاره ای سکوت پاره پاره

ای شقايق های سنگی ای عبور نيمه کاره

من پر از جنون و لبخندپرم از ترانه هايم من از عاشقانه لبريز

با تو و شبانه هايم تو از عاشقانه خالی

تو پر از گلايه هستی واسه آفتاب دل من

تو هميشه سايه هستی من غريو لحظه هايم

تو رگ سياه جاده تو هميشه سرد و سنگی

برای اين دل ساده

می خوام یه صخره باشم ،نه دلا شم نه تا شم
یه کوه سخت و محکم ،نه این که کله پا شم

می خوام یه چشمه باشم، از دل کوه جدا شم
برم تا پیش دریا.قاطی آبیها شم

می خوام که ابره باشم،از روی دریا پاشم
برم رو دشت تشنه،ببارمو فنا شم

می خوام که باد باشم،رفیق آسیاب شم
توو پره هاش بچرخم،نون واسه مردما شم

می خوام ستاره باشم،نور همه جا بپاشم
توو باغ مه گرفته مثل شکوفه واشم

می خوام پرنده باشم،رفیق بچه ها شم
از قفس های بسته پر بکشم رها شم

خلاصه چیزی باشم که دردهارو دوا شم
حتی شده یه وصله،یه دگمه،رو پیرهن شما شم

16دی

همه جا بوي محرم ميدهد من ميدانم طبيعت به ظاهر  دراين زمستان

سفيد پوش است ولي انهم مثل ما غصه  وغمي بزرگ بردل دارد